medeniyet ya da karanlık orman…

Her gün evimden çıkıp işin yerine gittiğimde, kendimi karanlık bir ormana doğru mağarasından yola çıkan bir avcı gibi hissediyorum. Bu düşünce neredeyse bir saplantı haline geldi. Yürürken ayaklarımın altında yaprakların hışırtılarını duyuyor, sanayinin içindeki fabrikaları, onların bacalaını uzun uzadıya dev ağaçlara benzetiyor ve başına geçtiğim bilgisayarın bir mızrağa dönüştüğünü hissediyorum. Hepimiz bu karanlık ormanda avlanıyoruz. Bizi birbirimizden ayıran şey ne sınıfsal farklılıklarımız, ne kazandığımız para, ne de başka şeyler. Bu, hala o karanlık ormanda yaşadığımızı fark edip fark etmememizdir.
Görünürde her şey olağan aslında. Ama bu olağanlığın içinde duyduğum bu görüntüler ve baktığım bu sesler iç ve dış dengelerimi bozmaya başladı. Masa şeklinde görünen çalılıkların ardına geçip ileriye doğru baktığımda, kalite müdiresinin gözlerini bir anda belerterek sevkiyat müdürüne çığlık atar gibi batığını ve sevkiyat müdürünün de bu bakışlar karşısında dayanamayıp gözlerini kaçırdığını ve yere, oraya, buraya bakmak zorunda kaldığını, ya da yanındaki ağacın arkasına saklanarak yukarıdaki dallara doğru hızla tırmanarak kaçmaya başladığını görüyordum. Bu kadınların ne kadar yırtıcı birer avcı olduklarını düşündükçe, elimdeki mızrağı daha sıkı kavramaya ve düşürmemeye çalışıyorum. Kendi kendime konuşuyorum… düşürme…düşürme…sıkı tut… Bu vahşilerin içinde ekmeğimi kazanmak zorundayım. Avdan payıma düşeni almak zorunayım. Yavaş yavaş bir vahşiye dönüşmek zorundayım… Cinsiyet, yalnızca bir kılıftan ibaret. İçerideki vahşinin değişik görünümlerin kılıfı… bildiğim birkaç şeyden biri de, bu adına dünya denilen ormandakilerin vahşi olduklarının da farkında olmadıklarıdır. Yani bilmediğini bilmeyenler. Gördüklerimin anlamı, üretimden, maliyet analizden, işçiliklerden, ham maddeden, pazardan, reklamdan ve fiyatlardan bahseden sesler bana hep, ormandasın, ormandasın, ormandasın diye fısıldıyor sanki. Bu gün avlanan mamuttan kim daha çok pay alacak acaba?..