Patron elindeki gazetenin katlanmış kısmındaki kırmızı yazılı ‘Cumh’ u göstere göstere iniyor arabasından. Vardiyayı devralmayı bekleyen işçiler, fabrikanın duvarlarına sırtlarını dayamış, kah çömelerek, kah ayakta, son sigaralarını tüttürüyor ve yeni doğmuş güneşin ilk ve son ışıklarını yudumluyorlar ‘cumh’a bakarken… Sonra her günkü gibi yine öğlen olmak zorunda kalıyor… Mola ve paydoslarda acı bir afeti cağrıştırırcasına ünleyen o siren sesi saat 12.00 de tekrar çınlıyor yarım saatlik yemek ve dinlenme molasını haber verirken. Sonra asgari ücretle başlayan ve oldukça çağdaş bir şekilde devam eden o koşturma başlıyor. O modern zamanların koşturması. İnsanlıktan çıkmakla çıkmamak arasında sürekli bocalayan işçiler, yemekhanede sıra beklememek ve yemekten sonra kalan on dakikalık zamanda beton zemine oturarak o yorgun bedenlerini dinlendirmek için, makinelerin başından hızla kalkıp, itişe kakışa birbirleriyle yarışmaya başlıyorlar kuyruğun sonuna kadar. Çocukluğumda kalan görüntülerin içindeki, o susuzluktan dere yataklarına, ya da uzun otlaklardan sonra tuz taşlarına paldır küldür koşturan koyunlar, fabrikada koca koca adamlara dönüşüyor gözümde… aklıma çağdaş yaşamı destekleyenler geliyor. Sonra patron mail atıyor, “Cumhuriyet elden gidiyor, sahip çıkalım” diye.
Kesinlikle hak veriyorum sana patron! Sonuna kadar çağdaş yaşamı destekleyelim!
Ama vahşi kapitalizme ve sömürüye ara vermeden!
