iç güdü

 

John Maynard Keynes ‘Genel Teori’ de yatırımların faiz esnekliğinin çoğunlukla beklendiği gibi işlemeyecağini, yani faizler ne kadar düşürülürse düşürülsün, yatırımların beklendiği gibi artmayabileceğini söylemişti. Bunu söylerken de durumu, girişimcilerin hayvani iç güdüsü diye tanımlamıştı. Kapitalistler yatırım yapmak için bir iç güdüye sahipti.

bunaltı

İşte yine saç tellerimi yolmaya başlıyorum kafamın köşelerinden başlayıp… Sanki zevk veriyor… Acı ve ezilmişlik gördükçe ve yaşadıkça, böyle küçük mazoşişt durumlardan haz alır oluyor insan… Mesela hava iyice soğmaya başladıkça, odasında soba yakmamak, üşümek ve üşüdükçe bundan zevk alır gibi…

Sevdiğimle konuşmak istiyorum… Seninle konuşmak istiyorum… Hiçbir zaman kısıtlaması olmadan… İçeri geçmek zorunda olmadan… Mola, çay ya da paydos zillerini beklemeden… Ama uyarı alıyorum… Zamanın bize ait, diyolar… Senin zamanını güneşin gök yüzünde parıldadığı ya da parıldamaya çalıştığı tüm zamanlarda kiraladık, diyorlar. Zamanı kiraya vermek zorunda kalmak… Herhangi bir şeye zorunlu kalmak… Bu işte tutsaklık değil de nedir…?

İşte saç tellerimi tek tek yolmak zorunda kalıyorum yine sevdiğim… Telefonda, akşam seni arayacağım, şimdi işimin başına döneyim demek zorunda olmalar… Yavaş yavaş mide asidine karışan zehir… Yavaş yavaş ölmek…. Zorunluluklar yüzünden ölmek… Her gün damla damla, işin yerlerinde, üretilen envai çeşit eşyanın içinde, makinaların içinde, her gün parmaklarından başlayarak biryerlerini makinalara kaptıra kaptıra, parça parça ölmek zorunda olan işçilerin içinde, asker suratlı yöneticilerle, dört kere dört arabalarının üstünden bakan patronların içinde ölmek…

Bunalıyorum sevdiğim… Bunuanlıyoramıyorum… Parçalanıyorum sevdiğim…daralıyorum…acılarla genişleye genişleye daralıyorum…saçlarımın yoluk köklerinin içinden dumanlar çıkıyor…ısınıp ısınıp soğuyorum… Sanayiii… Sanayiii diye bağırmak istiyorum…seninananııııı…diye yırtınmak istiyorum…işçilerin kurbanlık koyunların tuz yemeye, ya da dere yataklarına su içmeye koşturdukları gibi sıra beklememek için yarış halinde yemekhaneye koşturmalarını seyrediyorum…yemek yemek zorundayız… On dakka dinlenmek zorundayız…boğaz tokluğuna ölmek zorundayız…diye koşuşturmaları homurdanıyor bu sıkışıklık içinde…duyuyoramıyorum….

artık işsizim (taşeron)

işten çıkarıldığımda, organize olmuş insan eti, demir, çelik ve sair ham madde yığınının ortasında bir uzun kaldırıma çöküp, yoldan gelip geçenlere bakmaya başlamıştım bıkıp usanmadan… hatta o kadar çok bakmışım ki, karanlık çöküp ortalıkta yalnız tecavüz edilmiş sokak köpekleri kaldığında kalkmam gerektiğini ancak anlamıştım…